அன்பின் சிறகுகள் - முகிலும் பச்சையம் மாவும் வின் கதைகள்
ஒரு அழகான கிராமம். அங்கே வானம் பார்த்த பூமியாகப் பயிர்கள் செழித்திருக்க, மரங்கள் சலசலக்கும் ஒரு சிறிய ஓட்டு வீட்டில் முகில் தன் அம்மாவுடன் வசித்து வந்தான்.
ஒருநாள் இரவு, அந்தக் கிராமமே நடுங்கும் அளவுக்குப் பெரும் மழை கொட்டித் தீர்த்தது. விடியற்காலையில் மழை ஓய்ந்து, சூரியன் மெல்ல எட்டிப்பார்த்தபோது, முகில் தோட்டத்திற்கு ஓடினான். அங்கே ஈரம் படிந்த மண்ணில், ஒரு சிறிய பச்சைக் கிளிக்குஞ்சு மழையில் நனைந்து, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டான். அதன் காலில் சிறிய காயம் வேறு இருந்தது.
பதறிப்போன முகில், "அம்மா! இங்கே ஓடி வாங்களேன்!" என்று கத்தினான்.
ஓடிவந்த அம்மா, அந்தக் கிளியைக் கையில் எடுத்தார். "அம்மா, இது பிழைக்குமா?" என்று கண்ணீருடன் கேட்டான் முகில்.
அம்மா சிரித்துக்கொண்டே, "கவலைப்படாதே முகில். அன்பும் அரவணைப்பும் கிடைத்தால் அது நிச்சயம் பிழைத்துவிடும்," என்றார். கிளியின் காயத்திற்கு மஞ்சள் தடவி, ஒரு கதகதப்பான துணியில் அதைச் சுருட்டி வைத்தார். முகில் அதற்கு "பச்சையம்மா" என்று பெயரிட்டான்.
நாட்கள் நகர்ந்தன. அம்மாவின் அன்பான கவனிப்பாலும், முகிலின் பாசத்தாலும் பச்சையம்மா வேகமாகத் தேறியது. அது முகிலின் தோளிலேயே அமர்ந்திருக்கும். அவன் பள்ளிக்குக் கிளம்பும்போது, அவனது சைக்கிள் கைப்பிடியில் வந்து அமர்ந்து வழியனுப்பி வைக்கும்.
ஒருநாள் முகில் அம்மாவிடம், "அம்மா, பச்சையம்மாவுக்கு ஒரு அழகான கூண்டு வாங்கலாமா?" என்று கேட்டான்.
அதற்கு அம்மா சொன்னார், "வேண்டாம் கண்ணா. பறவைகளுக்கு வானம் தான் வீடு. நாம் அதை நேசிப்பது உண்மை என்றால், அதன் சிறகுகளை நாம் சிறைப்படுத்தக் கூடாது. அது சுதந்திரமாகப் பறந்து சென்று, மீண்டும் நம்மைத் தேடி வரும்போதுதான் அந்த அன்பின் ஆழம் தெரியும்." அம்மாவின் அந்த வார்த்தைகள் முகிலின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.
ஒரு மாலை வேளையில், தோட்டத்து மரத்தில் பல கிளிகள் வந்து சத்தமிட்டன. அதைக் கேட்டதும் பச்சையம்மா உற்சாகமாகச் சிறகடித்தது. அதன் குடும்பம் வந்துவிட்டது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட முகில், கனத்த மனதுடன் பச்சையம்மாவை வானத்தை நோக்கி உயர்த்திப் பறக்கவிட்டான். அது 'கீச்.. கீச்..' என்று முகிலின் காதருகே சொல்லிவிட்டுப் பறந்து சென்றது.
முகில் சோகமாக இருந்தாலும், அம்மா சொன்னது போலவே சில நாட்களில் ஆச்சரியம் காத்திருந்தது! ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, ஜன்னலில் அதே 'கீச் கீச்' சத்தம்! பச்சையம்மா திரும்பி வந்திருந்தது, அதுவும் தனியாக அல்ல, தன்னுடைய புதிய நண்பர்களுடன்! அது நேராக வந்து முகிலின் தோளில் அமர்ந்துகொண்டது.
சில காலத்திற்குப் பிறகு, கிராமத்தில் இருந்த பெரிய மரங்களை வெட்ட சிலர் வந்தார்கள். "ஐயோ! அந்த மரத்தில்தான் பச்சையம்மாவும் அதன் நண்பர்களும் இருக்கின்றன. அவற்றின் வீட்டை அழிக்கக் கூடாது!" என்று முகில் கவலையடைந்தான்.
அம்மாவும் முகிலும் சேர்ந்து கிராம மக்களைத் திரட்டி, "மரங்களைக் காப்போம்! பறவைகளைக் காப்போம்!" என்று போராடி, அந்த மரங்களை வெட்டுவதைத் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.
இதற்கு நன்றிக்கடனாக ஒரு நாள் ஒரு அதிசயம் நடந்தது. தோட்டத்தில் அம்மா தொலைத்த கைப்பேசியை, யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாத புதருக்குள் இருந்து பச்சையம்மா சரியாகக் கண்டுபிடித்துக் காட்டியது.
வருடங்கள் பல ஓடின. முகில் பெரியவனாகிவிட்டான். இன்றும் அவன் வீட்டுத் தோட்டத்தில் பச்சையம்மாவின் வாரிசுகள் வந்து செல்கின்றன. "அன்பு எதையும் சிறைப்படுத்தாது" என்ற அம்மாவின் அந்தப் பாடம், முகிலின் வாழ்க்கையையே மாற்றி, அவனை ஒரு சிறந்த இயற்கை ஆர்வலனாக உயர்த்தியது.
நீதி: நாம் காட்டும் ஒவ்வொரு சிறு அன்பும், பன்மடங்காக நம்மிடமே திரும்பி வரும்.